Moja córka może być transpłciowa… i jestem przerażona

W sieci roi się od dyskusji na temat kwestii tożsamości płciowej, prawda? Płyn płciowy, transpłciowość, dezorientacja płciowa, zaburzenie tożsamości płciowej, niezgodność płci… inne popularne zwroty, które przegapiłem? W dużej mierze dzięki znanym celebrytom zmieniającym płeć lub modelom zmieniającym płeć, które sprawiają, że niektórzy z nas kwestionują własną seksualność, wszyscy o tym rozmawiamy, dzieląc naszą aprobatę lub naszą konsternację.

A potem są dzieci, nawet małe dzieci, których rodzice zdecydowali się ujawnić i omówić swoje historie, porozmawiać o zmaganiach wychowywania dzieci z problemami tożsamości płciowej, rozmawiać o byciu wspierającym, aby pomóc normalizować to dla mas . Obecnie powstają seriale telewizyjne poświęcone tematyce dzieci zmagających się z tożsamością płciową.

OK, więc rozumiemy. To gorący punkt debaty. I dostajemy to również dla każdej.singlowej.żyjącej.osoby. w Internecie ma opinię. Słusznie. Ogólnie rzecz biorąc, dla wielu z nas jest to dziwna koncepcja.

Ale nie dla mnie.

Żyję tym jako rodzic. Wychowuję dziecko, które nie spełnia ról płciowych. Jestem jednym z tych rodziców, którzy próbują znormalizować to dla naszego przepełnionego nienawiścią społeczeństwa, ale nie jestem tu też po to, żeby ci o tym dmuchać w dupę.

Kiedy byłam w ciąży, wiedziałam, że będę miała dziewczynkę przed dużym USG. Po prostu wiedziałem. Niektóre z nas miały taką intuicję, jak oczekujące mamy. Ale, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, wiedziałem też, że nie będzie typową dziewczyną. Tak bardzo, że nie prosiłam o nic różowego na jej baby shower. Tak naprawdę nie było dlatego, że nie lubiłem różu; to było po prostu… uczucie. Poszedłem z fioletami i zieleniami. Dla mnie to po prostu miało więcej sensu. Nigdy nie wybierałem dla niej wielu różowych rzeczy jako niemowlę lub małe dziecko, ale na pewno ubrałem ją jak dziewczynkę i kupiłem jej zabawki i takie, które były sprzedawane dla kobiet.

(recyrkulacja)

Potrafię wskazać jej odrzucenie wszystkiego, co dotyczy dziewczynki w wieku dwóch lat. Nienawidziła lalek. Jakby nawet ich nie tknął. Skłaniała się ku samochodom i ciężarówkom. W tym samym wieku zaczęła buntować się przeciwko sukienkom. Musiałbym ją przekupić, żeby nosiła je na wakacje, a po zrobieniu kilku zdjęć, przyszły.

OK, powiedziałam sobie, wiele małych dziewczynek nie lubi sukienek i lalek. Tutaj nie ma obaw. Wkrótce będzie typową dziewczyną.

names meaning bright

Teraz pozwólcie, że wyjaśnię w tym miejscu: NIGDY nie miałem problemu z osobami transpłciowymi, homoseksualizmem lub czymkolwiek podobnym. Nie widzę różnicy między nimi a mną. Żaden. Jednak kiedy stajesz przed tym jako rodzic, jest to przerażające jak cholera. To przerażające, ponieważ w skrócie ludzie są do bani. Ciężko. Ludzie są podli, nienawistni, osądzający, a na miłość boską po prostu łatwiej byłoby mieć dziecko, które spełniałoby oczekiwania społeczeństwa, prawda? Łatwiej dla dziecka, łatwiej dla rodzica. To jest fakt.

Ponieważ moja córka zbliżała się do wieku 3-4 lat, wciąż ubieraliśmy ją w dziewczęce ciuchy, ale rzeczy naprawdę zaczynały się zmieniać, ponieważ chciała podejmować decyzje, w co się ubrać. Niebieski. Zawsze wybierała niebieski. Wszystko niebieskie. Zaczęła dyskutować o swojej niechęci do fioletowych ścian; ani razu nie uświetniła alejek z zabawkami dla dziewczynek w Target; zawsze wybierała postać chłopca z dowolnego programu lub filmu jako swojego ulubionego; księżniczki nie były nawet blisko jej królestwa upodobań. Coraz wyraźniej stawało się jasne, że rzeczywiście była inna. Różni się od społecznej wersji dziewczyny.

W wieku 5 lat dokonywała wszystkich własnych wyborów ubioru, które obejmowały tylko ubrania dla chłopców, w tym bieliznę. Jej ulubione programy to żółwie Ninja i Power Rangers . Jej przyjaciele w szkole byli chłopcami, z wyjątkiem jednej dziewczyny, która naprawdę uważała, że ​​jest fajna, bo lubi rzeczy chłopców.

Teraz mamy 6 lat. Teraz ludzie publicznie nazywają ją chłopcem. Teraz pyta, czy może zmienić imię na Kai lub Jace. Teraz nosi się jak chłopiec, jej maniery są bardziej męskie. Teraz pyta, mamo, czy mogę zmienić się w chłopca? i mówi, że czuje się jak chłopiec. Tak, rzeczywiście, jest inna.

Zeszłej nocy kasjerka w sklepie zadzwoniła do swojego kumpla i zapytała, czy chce kupić mleko czekoladowe, które właśnie kupiłam. Wiesz, co zrobiło moje dziecko? Uśmiechnęła się i powiedziała: Nie rani moich uczuć, kiedy ludzie nazywają mnie chłopcem. Lubię to. Ona to lubi. To jej wydaje się właściwe.

Więc tym z was, którzy mówią, że to jest wybór i nikt nie rodzi się w ten sposób, powiedzcie mi, czy myślicie, że mój 6-latek to wybiera? Czy myślisz, że lubi być inna i być wyrzutkiem od swoich kolegów z klasy w wieku zaledwie sześciu lat? Uczę cię właśnie teraz, w tej chwili. Ona tego nie wybiera; to ją wybrało.

Nie miałem w tym ręki, jej tata nie miał w tym ręki. Tak się urodziła. Jestem tutaj, aby ci to powiedzieć z pierwszej ręki. To nie jest zmyślone. Nie chcę, aby moje dziecko zmagało się z tożsamością. Nie chcę, żeby była tak inna, że ​​już ma problemy z dopasowaniem. Ale jest jeszcze coś, o czym chcę, aby ludzie wiedzieli: to nie jest faza i ona nie jest chłopczycą, więc proszę przestań mówić te dobre intencje. Nie łagodzisz żadnego ciosu żadnym z tych uczuć. Nienawidzi sportu, w tym jazdy na rowerze, nie lubi być brudna, nie jest szorstka, twarda i żądna przygód. A jeśli to jest faza, uff, końca nie widać.

Nie mówię, że jest transpłciowa. Nie etykietuję swojego dziecka. Ona ma 6 lat. Jestem mocno zakorzeniona, w żadnym wypadku nie przechodzi, dopóki nie przejdzie przez obóz dojrzewania, jeśli jest to jeszcze tematem dyskusji. W najlepszym razie może być po prostu męską lesbijką i nazwiemy to dniem.

Czy trudno powiedzieć, At Najlepsza ona jest lesbijką? Prawdopodobnie dotyczy to społeczności trans, ale znowu, to jest straszne gówno i jestem tutaj prawdziwy. Rodzice nie chcą, aby ich dzieci walczyły, a największą walką, gdy jesteś młody, jest po prostu bycie innym, prawda? Jestem pewien, że wszyscy możemy się z tym zgodzić. Dzieciaki to kutasy. Kropka. Wskaźnik samobójstw wśród młodych osób trans jest astronomiczny. Jestem cholernie przerażona, jeśli jest transpłciową. Przerażony.

how to childproof cabinets

Wielu moich znajomych i rodziny mówi, że patrzę za daleko w przyszłość, rzeczy mogą się zmienić, ona ma tylko sześć lat itd. Ale posłuchaj, jestem jej mamą i po prostu wiem. Ona jest inna; bez jakiejkolwiek dodatkowej etykiety, jest po prostu inna. A teraz przygotowuję się na te kilka następnych lat, kiedy każdego dnia będzie się coraz więcej uczyć, jak bardzo jest inna. W rzeczywistości często bawi się sama na obozie letnim, nieakceptowana przez chłopców, ponieważ nie jest szorstka i twarda, i dziwna dla dziewcząt, ponieważ nie lubi księżniczek i Barbie. To bolesne, gdy widzę, jak moje dziecko już walczy. Życie nie powinno być takie trudne w wieku sześciu lat.

Byłbym niedbały, gdybym dalej nie omawiał, jak się czuję w tym temacie.

Bardzo mi przykro z tego powodu. Jestem.

Jest mi przykro, że nie udało mi się bawić w przebieranki z moją córką w sukienki księżniczki, jest mi smutno, że nigdy nie rozpieszczała lalek, jest mi przykro, że nie lubi brokatu i ślicznych tutusów. Przykro mi, że prawdopodobnie nigdy nie będę miała dziewczyny, która będzie chciała iść ze mną na zakupy makijażowe lub założyć sukienkę na studniówkę lub suknię ślubną. Przykro mi, że nie chce i nie chce zaplatać włosów w warkocze ani kolekcjonować Barbie. Tak, przyznaję, jest mi smutno, że stereotypowa dziewczyna nie jest tym, co mi podarowano. Przyznanie się do tego czyni mnie hipokrytą, ponieważ nieustannie staram się opowiadać o społeczeństwie wypełnionym mniej rolami związanymi z płcią i większą równością, ale wiecie co? Lubię makijaż i chciałbym, żeby moja dziewczyna też.

To dla mnie trudna część, w połączeniu z moim lękiem, że społeczeństwo nie zaakceptuje mojej córki, ale wiesz, co wcale nie jest trudne?

Kochać ją i akceptować to, kim jest.

Uwielbiać, jak wyjątkowa jest i jak jest dumna z tego, co ją wyróżnia. Ona jest z siebie dumna i ja jestem z niej taki dumny. Moje dziecko skłania się ku dzieciom ze specjalnymi potrzebami, a moja teoria jest taka, że ​​wie Ona jest inna i ona wie one są inne, a ona chce być wychowawcą i chce być inna razem. Nie mógłbym być z tego bardziej dumny.

Mamy niesamowity system wsparcia ludzi, którzy świętują moją córkę. Jej najlepszym przyjacielem na świecie jest 5-letni chłopiec i ani razu nie zakwestionował, dlaczego lubi chłopięce rzeczy lub dlaczego nie jest typową dziewczyną. Czy to nie niesamowite? Gdybyśmy tylko mogli nauczyć resztę społeczeństwa dokładnie tego samego sposobu myślenia co pięciolatek. Gdyby to było takie proste.

Błagam was wszystkich: ćwiczcie akceptację, ćwiczcie tolerancję różnic, ćwiczcie otwarty umysł, uczcie swoje dzieci tych praktyk. Moja córka ci podziękuje, podobnie jak miliony innych dzieciaków zmagających się z tym samym problemem. Moja córka nie jest dziwna; nie ma z nią nic złego. Ona jest moją córką i jestem tutaj, aby ją bronić, ale też jestem za wszystkim różne dzieci, bo tak, jest ich tak wiele.

Praktykuj miłość i bądź miły. To takie proste.

Podziel Się Z Przyjaciółmi: