Radzenie sobie z kryzysami publicznymi, gdy Twoje dziecko ze specjalnymi potrzebami nie jest już „małym dzieckiem”

Wczoraj Maura załamała się w miejscu publicznym.

Nie jest to dla nas nowość. Kiedy masz w sobie wszystkie uczucia i nie zawsze potrafisz je wyrazić, zdarzają się załamania . Zwykle, jeśli uda nam się szybko usunąć ją z sytuacji, potrafi się uspokoić niemal natychmiast.

country guy names

Wczorajsza sztuczka polegała na tym, że usunięcie jej z tej sytuacji wymagało wyniesienia jej z budynku publicznego o doskonałej akustyce, co oznaczało również zejście po schodach o dwa piętra, ponieważ zepsuły się schody ruchome, i przez most podniebny.

To właśnie na podniebnym moście zrobiło się… interesująco.

Miałem nadzieję, że świeże powietrze pomoże jej się uspokoić. Uwielbia podniebny most, ponieważ zapewnia wspaniały widok na wszystko. Zamiast tego przestała płakać. W tym momencie Josh objął ją w talii i sprawił, że ponownie ruszyła do przodu, mimo że wciąż płakała.

I wtedy zatrzymało się dwóch ochroniarzy.

„Słyszeliśmy, jak kobieta krzyczała na podniebnym moście” – powiedzieli.

Zaczęliśmy powtarzać: „Nasza córka ma specjalne potrzeby, ma załamanie nerwowe, próbujemy ją tylko zaprowadzić do samochodu, przysięgam, że nie została porwana”.

Ochroniarze natychmiast się wycofali, przeprosili, gdy powiedzieliśmy im, że całkowicie rozumiemy, i zaoferowali nam jakąkolwiek pomoc. Dwie minuty później byliśmy w samochodzie i Maura była spokojniejsza. Dwie minuty po wyjściu z garażu Maura wróciła do normalnego stanu.

Ale to był moment, który naprawdę mnie uderzył – powiedzieli, że słyszeli kobietę. Myśleli, że moja córka jest dorosła. To prawda, że ​​ma 150 cm wzrostu, co czyni ją nieco wyższą ode mnie. Mimo to na początku była postrzegana jako kobieta.

Kochani, wkroczyliśmy na nowe terytorium.

Społeczeństwo bardziej akceptuje dzieci niepełnosprawne, zwłaszcza jeśli są ładnie ubrane, uśmiechnięte i w jakikolwiek sposób inspirujące.

nanny payroll service reviews

Społeczeństwo jest mniej tolerancyjne dla dorosłych niepełnosprawnych.

Moja córka wyrasta na dorosłą osobę niepełnosprawną.

Nie wygląda na niepełnosprawną. Nawet gdy patrzyłem, jak pewnego wieczoru wracała po uzupełnieniu drinka w Five Guys, spojrzałem na nią i zdałem sobie sprawę, że co najwyżej wydaje się po prostu trochę niezręczna, ale nie jak osoba niepełnosprawna.

Kiedy opublikowałam na Facebooku informację o tym, co się wydarzyło, moi przyjaciele próbowali mi pomóc. „Czy możesz jej dać dowód osobisty lub bransoletkę identyfikacyjną?” Mógłbym, ale to tak naprawdę nie pomaga uczynić jej widocznie niepełnosprawną w oczach ogółu społeczeństwa.

Prawdopodobnie mogłabym krzyknąć: „Nie przejmujcie się nami! Ma niepełnosprawność poznawczą i czasami nie radzi sobie dobrze ze zmianą!” ale wiesz, jestem wtedy trochę zajęty, żeby krzyczeć.

Może mógłbym zdobyć jakiś sygnał nietoperza albo strzelający pistolet sygnałowy, żeby ludzie o tym wiedzieli nie jest zwyczajne ale też nie straszny.

Nie ma na to dobrej odpowiedzi. Jedyne, co przychodzi mi na myśl, to mówienie o tym, aby więcej ludzi stało się tego świadomych, aby więcej ludzi zrozumiało, co się dzieje, gdy moja córka ma trudności w miejscu publicznym.

Ponieważ zostanie pustelnikiem nie wchodzi w grę.

Podziel Się Z Przyjaciółmi: